To this day

To-This-Day-1
http://www.youtube.com/watch?v=ltun92DfnPY
Oktober. We zijn jaren verder. Maar tot op vandaag vraag ik me af hoe je iets verbeteren kunt, wat niet te verbeteren valt. Omdat het simpelweg zo is. Een feit, één simpel gegeven, de ware werkelijkheid. Het is me niet gelukt om de feiten te ontkennen. Alles uit te wissen en dingen te verbeteren.  Ik wou dat ik dat kon.

Het enige wat ik kon doen was toekijken. Toekijken hoe een klein, tenger meisje het opnam tegen iemand die twee keer zo groot was als zij. Ik zat op de bus, helemaal vanachter.
Het meisje kwam ook op de achterbank zitten. Ze was heus niet lelijk, maar ze was lichtjes van streek, ze deed een poging om te lachen naar me. Toen was ze weg, weg uit mijn aandacht, ze was een van die personen die nooit zou opvallen, nooit wilde opvallen.
Het was rustig op de bus, tot er een jongen opstapte en op de rij voor me kwam zitten. Meteen voelde ik hoe het onzichtbare meisje naast me in vuur schoot. Niet letterlijk, maar ik voelde hoe haar ogen vuur schoten naar hem, hoe woede haar bloed deed koken en haar lichaam in brand zette.
De bus stopte, eindstation. Ik wilde uitstappen, maar het meisje was me voor. Ze liep recht op de jongen af, bleef even staan en draaide zich toen met een ruk om. Ze vroeg liefelijk zijn naam, hij herkende haar en toen hij zijn naam zei, antwoordde ze plots vol woede: “Ik hoop dat ik je nooit nog hoef te zien.” Met die woorden draaide ze zich weer om en verdween. Ik dacht dat ik het vuur in haar voelde stralen en nu pas viel het me op hoe mooi ze was.

Maar ik was niet degene die toe keek. En ik ga de feiten niet meer ontkennen, niet wissen of verbeteren. Tot op vandaag zal ik zijn gezicht herkennen, ik zal hun gezichten blijven herkennen.
Het is oktober, we zijn jaren verder en ik ga niet meer vertellen dat ik alles vergeten ben. Dat ik niet meer weet hoe het was om alleen te staan, vergeten hoe het voelde om niets te betekenen. Om steeds bang te zijn voor andere mensen en tenslotte hoe het voelt wanneer niemand nog in je gelooft.
Dat zijn de feiten, de werkelijkheid, het valt niet te verbeteren. Vandaag is het oktober, een maand waarin aandacht zou worden besteed aan deze werkelijkheid. Want ik was niet de enige, naast mij waren er nog 3 andere kinderen. En ik ben nooit de enige geweest. Tot op vandaag voelen zoveel kinderen zich helemaal alleen op de wereld, onaanvaard door anderen. Tot op vandaag zijn er zoveel jonge kinderen die niet meer geloven dat ze even mooi zijn als de rest, kinderen die niet meer meespelen zoals de andere kinderen, omdat ze niet meer geloven dat anderen om hen kunnen geven, of dat ze überhaupt een toekomst hebben die even mooi kan zijn als die van anderen. Dat is geen overdreven fantasie, het is een eng feit. Waarheid die men wel moet geloven.

En tot op vandaag dwalen er vragen rond in mijn hoofd en zie ik hun schaduwen wanneer ik in de spiegel kijk. Tot op vandaag heb ik geprobeerd om alles te vergeten. Uit te gommen wat niet verbeterd kon worden. Herinneringen kunnen misschien niet verbeterd worden, maar ik sta hier, het bewijs dat iedereen fout was.
Ondanks de kogels die ons raakten en de littekens die achter blijven. Ze noemden ons zwak, maar we waren zoveel sterker. Ze noemden ons lelijk, maar dat maakte uiteindelijk enkel hun eigen karakter lelijker. En ondanks alle feiten hebben wij ons leven weten in te kleuren en ik besef vandaag pas hoe onverbeterd mooi we kunnen zijn. Tot op vandaag zal ik, zoals zoveel andere kinderen, nooit vergeten hoeveel pijn anderen veroorzaakten, maar tot op vandaag hebben we bewezen dat we steeds alle moeite waard zijn geweest.

Advertenties